Geçmiş Olsun KAPTAN..

Dün akşam maç sırasında talihsiz bi olay yaşayan Ümit Özat'a geçmiş olsun demek için yazıyorum bu satırları..

Kendisini Fenerbahçe'deyken futbolundan dolayı pek sevmezdim, ama kişiliğine, efendiliğine, duruşuna saygı duyardım. Bi zaman sonra Fener'den ayrılıp Almanya'nın Köln takımına gitti bizim Mondi'yle.. O takımın da kaptanlığını devraldı. Sonra.. Maçın daha ilk yarısında tansiyon düşmesi, bilinç kaybı, dilin boğazına kaçması.. O görüntüleri izlemek insanın canını yakıyor gerçekten.. Herkes şaşkın bekleyişte, Mondi ve Daum ağlıyor bi kenarda.. Ve Ümit, sahanın ortasında can çekişiyor.. Şu hayatta en nefret ettiğim futbolculardan biri Cihan'sa, diğeri de Maldini'dir; ikisinin de başına gelmesini istemem böyle bi olayın. Çok fena bi şey..

Bu yazıyı yazıyorum, çünkü, şu dünyada kimin ne olacağı belli değil, kimsenin garanti belgesi yok. Elde olan tek şey insanlık.. Rekabetmiş, nefretmiş, kavga gürültü falan bunlar zamanımızın çoğunu kapsıyor ama, bunların da ötesinde bi nokta var. O noktayı kaçırırsan, Aziz Yıldırım bile olsan fark etmez. Gündelik hırsların, öfkelerin önüne geçmeyi bilmek gerekir. Ki bunu bilinçli yapamazsın zaten; içinden gelmeli, refleksif bi şey.. Yani demem o ki: Seni hiç sevmemiştim Aziz, malesef beni haksız çıkarmadın!

Dünya vefadan bihaber.. Geçmiş olsun Ümit; hem rahatsızlığın için, hem de bir zamanlar her şeyini verdiğin Fenerbahçe için..

Not: Fenerbahçe formalı fotoğrafı özellikle seçilmiştir!?