Memleketten son yazı

Bu akşam yolcuyum :) Sonunda muradıma erdim, kavuşuyorum İstanbuluma.. Her zamanki gibi yine tüm işleri son güne bıraktığım için biraz işkenceli geçiyor günüm, sabıka kaydı, fotoğraf falan koşturup duruyorum hala. Yetmedi mi? E daha valizim de hazır değil :P 21:30'da otobüste güç bela bulduğum 41 numaralı koltuğuma oturduğumda nasıl rahatlamış olucam tahmin bile edemezsin yani. Allahtan hepten taşınmıyorum şimdi, nasılsa bayramda dönücem ya, gerekli olan bikaç parça eşya alıp gidicem. Midem ağrıyo hazırlanmam gerektiğini düşündükçe. Bu kadar da tembelim :)

Günlük sana bundan sonra ne zaman yazarım bilemiyorum. Belki biraz arayı açabilirim haberin olsun. Daha gidince orda göreve başlama işlemleri falan olcak, ordan oraya sürüklencem. Ne zaman bu kargaşa biter, ayrıca ne zaman vuslat sarhoşluğundan kurtulurum, işte o zaman yazarım galiba :)

Gitmeden önce, günlüğümü okuma gafletinde bulunan nice okura da "cık cık cık ne kadar ayıp" demekten kendimi alamıyorum :P Şaka bi yana, İstanbul'dan, Ankara'dan, California'dan, Yeni Delhi'den, Melbourn'den, Adana'dan, Hatay'dan, Zürih'ten, Bursa'dan, Konya'dan, Amsterdam'dan, Hollanda'dan, Macaristan'dan, Gürcistan'dan ve daha sayamadığım bi çok yerden yazdıklarımı okuyan nicelerine sevgilerimi yolluyorum: Beni sizler var ettiniz :P Ha bi de Almanya vardı, unutursam küser.

Uzun zamandır Godot'yu bekledim, gelmedi terbiyesiz. E artık benim harekete geçip onu aramam lazım değil mi? İşte bundan sonrası, İstanbul'da doludizgin macera, aksiyon ve takiple geçecek :P Gerçi Godot insan mıdır, nesne midir nedir hala bilmiyorum ama, bi gün elbet bulucam onu.. Sonra da ağzını burnunu kırıcam beni bu kadar beklettiği için, ayıp yani :)

En sevdiğim şehirde, yeni bi hayat başlıyor yarın benim için.. Taze bi başlangıç.. Ardımda bırakmam gerekenleri bi kutuya doldurup, kaldırdığım yeri unutacağım bi başlangıç.. Bakalım hayat bundan sonra benden neler götürüp, bana neler getirecek..

İstanbul'da görüşmek üzere...