***
Abartılı bi insanım. Akla gelebilecek her şeyi abartıyorum. Siniri, üzüntüyü, sevinci, derdi, kederi.. (üzüntü, dert, keder.. 2yaklaşık olarak aynı sonuçları yazmışım. Demek ki napıyoruz? Bi daha film izlemiyoruz!)
***
Hani herkes bi şeylerden korkar ya, ben en çok kendimden korkuyorum. Deli çocuk, her an bi şey yapabilir, diyorum. Tamam, geçen de örümcekten korkup yatamadım da, onun gibi bişi diil. Sanki her an psikopatlaşacakmışım, pencereden kendimi atacakmışım gibi geliyor.. Ya da durup dururken yanımdaki insanın ciğerini deşecekmişim gibi.. ... Şaka lan şaka. Delirmedim ben. Ama kendimden korkuyorum evet.
***
İnadımı sevmiyorum hiç. Niye, neyin inadını yaparsın ki? İkinci maddeye el sallıyoruz burda, evet bunu da abartıyorum. Bir inat uğruna arkadaşlık bitirmişliğim var. Karşımdakini çıldırtıp üstüme oturma tehditi almışlığım var. Ahaha çok komik ama ya. Tartışma sırasında konuşmuyorum diye "Ya bi tepki ver delirtme beni, gelir üstüne otururum yoksa!" lafını duydum. Komik diil aslında, otursa fena olurdu. Bazen çok çekilmez biri oluyorum galiba.
***
Çok çabuk sinirleniyorum. Işık hızıyla. Daha beynim olanı biteni algılamaya fırsat bulamadan sinirden kudurabiliyorum. Niye öyle sahi? Ben de anlamadım. Ama sinirlenince saldırmıyorum, köşeme çekiliyorum. Kızgınlığım, kırgınlığım geçene kadar, tamam hadi geçmez de, unutmam çünkü, yatışana kadar bekliyorum iletişimsiz. Ne olduğunu da konuşmuyorum. Cidden çekilmezim tamam.
***
Ha bak ne buldum. Bi de şey var. Çok kıskancım. Fark etmedin di mi? Belli etmem çünkü. Yek yeaa bazen anlaşılıyo mu diyosun? O anlaşılır dediğin devede kulak diyorum. Sevdiğim herkesi, her şeyi manyaklık derecesinde kıskanırım. Aa bak safımdır bi de. Çaktırmıyorum diye kendi kendime şişinirken açık ettim. Olsun. Kimse anlayamaz nasılsa. Di mi?!
***
Kendimi küçültürüm diye biçok şeyi söylemem, içime atarım. Hastalıklı bi gururum var. Herkese çok normal gelir, benim paşa gururumun başı eğilir. Zevzek işte. Onun yüzündendir arada garip tavırlarım.
***
Bir "dök içini rahatla"nın daha sonuna geldik.. Eskiden çok yazardım. Artık kendime bile anlatamıyorum. Her şeyden sıkıldım gibi. Olur böyle arada.
Büyük ustamın sözleriyle bitireyim ey okur: Kaç kurtar kendini.. ben oyalarım.. git.. içimde ne varsa sana alışan...
Bi yazıda soğudum kendimden. Ben bile kaçarım.
4 yorum:
eneee yazı yazmış. e artık bu aleme adımını atan bi daha çıkamaz.
aaahh recto ahh. kaldırmayacaktım eski yazıları, o zaman böyle ilk adıımlarını atan bebe muamelesi görmezdim. kendi efsanemi kendim bitirdim, peehh! :P
bakcez artık, aklımda zaten, yazıcam yine aklıma estikçe :)
sağlam bi çuvaldız olmuş.. ben de böyle bi yazı yazmak istedim iç dökmek amacıyla.. ama çoğu yeri kopyalayıp yapıştırsam bile olurmuş:) genelde inandığım bi olay var: zeka, çalışkanlık, ileri görüşlülük vs vs değil insanın kendini bilmesi herkesten bir adım önde olmasını sağlayan en sağlam özellik bana göre.. bu yüzden tebrikler.. ve blogunu yeni gördüm ben, iyi yazıyormuşsun,bu yüzden de tebrikler:)
saol sertaç :)
gaza geliyorum böyle şeyler dendikçe. eskisi gibi yazıcam galiba artık :)
Yorum Gönder