Bilmiyorum, belki de hiç alınmasaydı benim oyuncağım, aynı şeyi yaparken daha vurdumduymaz olabilirdim. Söze nereden başlayacağımı bilirdim, üzülür mü diye düşünmezdim. Hani belki o çocuk da bu kadar masum ve sevimli olmasaydı bu iş bu kadar zor olmazdı.
Bi süredir düşünüyordum zaten de, icraata geçmeye çok yakındım bugün, ondan şimdi böyle daraldı içim. Beceremedim, sonraya erteledim hemen. Bi anlasa aslında çok da matah bi oyuncak değil, çok daha şahaneleri var, çok daha sevebilecekleri, oynarken çok daha keyif alabilecekleri var. Anlasa kendi rızasıyla teslim edecek bana ama anlamıyo ki!
Bi de başka engeller çıkıyor karşıma. Emeklemekten yürümeye yeni geçiyor, ki bu süreçte zaten yeterince kafası karışıkken, her sendeleyip yere oturuşunda canı sıkılacakken bi de ben çıkıyorum sahneye. Sanırım beceriksizliğimin en büyük nedeni de bu. Biraz zaman geçsin sonra alayım diyorum, ama onda ne kadar çok kalırsa o kadar zorlaşacak almak..
Öyle işte.. Canım sıkıldı. Hayır tek suçlu ben miyim günlük? Kim dedi ona gelip benim dolabımdan oyuncağımı al ve sahiplen diye? Bana lazım belki, bişi yapcam onunla belki? Çocuk işte, oyuncak görünce gidiyo aklı tabi. Of!
Kimse üzülmesin ya. Valla. Alt tarafı dandik oyuncaklar bunlar, çok anlam yükleyip hayatımızın odağı yapmaya gerek yok. Tamam bulunca sevinelim mutlu olalım ama elimizden alınınca da karalar bağlamayalım. Elden gelse tüm oyuncak mağazalarını sersem ama yok işte..
Umarım kendi oyuncaklarımızı bulup onlarla oynamayı öğreniriz bi gün.. Ve mutlu oluruz hep...
2 yorum:
Bir sıkılganlık sezimledim bu yazıda. Oyuncağını kaybetmiş bir çocuk edası var ama akşam babası gelirken yeni bir oyuncak getirecekmiş gibi de umut besliyor. Allah oyuncaklara tıkılıp kalan kullardan eylemesin.
tam da öyle değil aslında. benim oyuncağımı başka bi çocuk almış, ama ondan geri almak zorundayım. bu durumun zorluğu var işte, sıkılganlık orda.
Yorum Gönder