Veliler ve veli olamayanlar.. Veli kimse artık..

 Bugün o kadar kötü hissettim ki günlük.. Konuştuğum, yaptığım her şey boşuna gibi geldi. Bilmiyorum belki cidden öyledir. 


 Sınıfımda sorunlu birkaç öğrenci var ve artık ne yaparsam yapayım olmuyor. Veliye bunu anlatmam, ortak hareket etmemiz gerek. İki gün öncesinden bütün velilerimi teker teker aradım, cumartesi toplantıya mutlaka gelin dedim, önemli dedim. Ve bugün 8-10 fireyle başladık toplantıya. Esas görüşmem gereken veliler yine yok. Şaşırdım mı? Hayır. Kimisini iki sene sonra ilk defa gördüm. Hadi bitir de gidelim acelesinde. Bakın diyorum benden sonra diğer öğretmenleri de gelecek, onlar da konuşacak, gitmeyin, sonrasında da şu şu velilerle özel konuşucam diyorum, benle beraber sınıftan çıkıyor adam. Neymiş acil işleri varmış. Bi tanesi daha ben sınıfta konuşurken bitti mi gidebilir miyiz dedi ya! O an bırakıp gitmek geldi içimden. Velileri de, çocukları da, okulu da, öğretmenliği de.. Çocuğun dersteki halinden bahsediyorum, bazı sıkıntılı davranışlardan bahsediyorum, sorun çok büyümeden birlikte çözelim diyorum, arka sırada iki üç tanesi kendi arasında muhabbette. Belki değişiklik iyi gelebilir, seneye İngilizce dersine de sınıf öğretmenliğine de başkası gelsin diyorum, aman hocam nolur bırakma bizi! E bırakma bırakma da, sen de azcık tut ucundan, ben senin çocuğunla senden çok ilgileniyorum. Senin bu umursamaz hallerini görünce çocuğa da kızamıyorum işte. 


Off.. O kadar boş ki konuşmalarım. Kime anlatıyorum, napıyorum.. Kendimi öyle yetersiz, öyle güçsüz, öyle işe yaramaz hissettim ki bugün.. 


Anlatamıyorum.